Zostać rodzicem

ZOSTAĆ RODZICEM – WIELKA SPRAWA

Warsztaty teoretyczne i praktyczne z zakresu rodzicielstwa

 

            Tak, to już koniec naszych przeżyć i emocji związanych z przebiegiem tego programu. Jego podstawą była realizacja przez Fundację po DRUGIE projektu „Gdy zostanę MAMĄ/TATĄ będę kochać nad życie…” Zaczął się już na początku października i trwał praktycznie do grudnia.Uczestnicy projektu, starsi wychowankowie CAPOW zapoznali się z zagadnieniami dotyczącymi m.in. antykoncepcji, rozwoju płodu i przebiegu ciąży oraz zagrożeń i konsekwencji wynikających z podejmowania ryzykownych zachowań w tym okresie przez kobietę. Warsztaty przeprowadzone przez położną stworzyły możliwość poznania podstawowych czynności pielęgnacyjnych związanych z opieką nad noworodkiem. Natomiast część praktyczna zadania polegała na 3 dniowej, całodobowej, bezpośredniej opiece nad specjalną lalką - fantomem imitującym zachowania niemowlęcia. Lalki były odpowiednio programowane i dzięki specjalnej bransoletce, którą otrzymała każda „mamka i tatko”, reagowały wyłącznie na jego pomoc. Jedynie oni mogli lalkę nakarmić, uśpić, przewinąć, pocieszyć itp. Było to rzeczywiste poznanie trudów rodzicielstwa. Na „własnej skórze” przekonali się, że bycie rodzicem wiąże się zarówno z dobrymi jak i trudnymi chwilami. Zdecydowanie najtrudniejszym elementem były bezsenne noce i trudność w rozpoznawaniu przyczyny płaczu „dziecka”. Rekompensatą za nocne pobudki był natomiast śmiech „dziecka” i jego gaworzenie po prawidłowym wykonaniu czynności przez opiekuna, ale również, a może przede wszystkim, satysfakcja młodych „rodziców” z podołania zadaniu.Praca z laką przez cały czas była monitorowana przez komputer i rejestrowana. Wydruk raportu pozwolił określić m.in. jak długo lalka czekała na reakcję opiekuna, czy była przewinięta, nakarmiona, czy opiekun prawidłowo trzymał główkę, nawet czy okazywał ciepło i troskę.Program komputerowy dokonywał oceny poszczególnych czynności i zachowań, po czym je sumował i wystawiał ocenę łączną. Nie wolno jednak tych wyników interpretować jako gotowości do podjęcia się roli rodzica, z czego zresztą zdają sobie sprawę sami uczestnicy, którzy po zamknięciu projektu stwierdzili, że w ich życiu jest jeszcze zbyt wcześnie na dziecko. Przekonali się, że chociaż opiekowali się tylko lalką, to dziecko nie jest zabawką i że rodzicielstwo wymaga wielu trudów i poświęceń, wymaga rezygnacji z części swoich przyzwyczajeń i potrzeb.Realizacja projektu przyniosła oczekiwane rezultaty. Uczestnicy nabyli kompetencje wychowawcze i rodzicielskie, które w przyszłości pomogą właściwie i odpowiedzialnie pełnić najważniejszą rolę w życiu – rolę rodzica. Są świadomi, iż w tę rolę nie należy wchodzić w sposób nieprzemyślany, przypadkowy… i że  bycie rodzicem jest zadaniem dla osób dorosłych, które są w stanie podjąć trud codziennej opieki nad dzieckiem.



Wersja do druku

PRZYJACIELE
DARCZYŃCY
ZAPRASZAMY

BIP

Stowarzyszenie

Powiat Kościerski

PCPR